Ο μύθος του Άδωνι, παρουσιάζει την Αφροδίτη με διπλή μορφή. Πρώτα με τη μορφή της οργισμένης θεάς επειδή μια νεαρή παρθένα, η Σμύρνα ή Μύρρα, κόρη του βασιλιά της Ασσυρίας Θείαντα, δεν πρόσφερε καμιά θυσία στη θεά, η εκδίκηση της Αφροδίτης ήταν πολύ σκληρή. Ενέπνευσε στη νέα ακατανίκητο πόθο για τον πατέρα της. Με τη συνενοχή της παραμάνας της, η Μύρρα κατορθώνει επί δώδεκα νύχτες να ικανοποιεί το ένοχό της πάθος. Μα ο πατέρας της ο Θείας κατάλαβε πως χωρίς να το θέλει είχε διαπράξει αιμομιξία, όρμησε κατά της θυγατέρας του με το ξίφος στο χέρι για να την σκοτώσει. Το θύμα της Αφροδίτης, τρομαγμένο παρακάλεσε τους θεούς να την εξαφανίσουν. Η ευχή της εισακούστηκε και μεταμορφώθηκε σε δέντρο, τη μυρσίνη (μυρτιά). Ύστερα από δέκα μήνες, το δέντρο μισοάνοιξε και βγήκε από τον κορμός του ένας νέος, που το θαυμαστό του κάλλος σαγήνεψε την Αφροδίτη και για να κρύψει το νέο η θεά από τους θεούς και ανθρώπους τον έκλεισε σε μια κάσα, που την εμπιστεύτηκε στην Περσεφόνη. Μα κι η Περσεφόνη με τη σειρά της ερωτεύτηκε τον ωραίο νέο, τον Άδωνι κι όταν η Αφροδίτη ήρθε να τον πάρει, η Περσεφόνη αρνήθηκε να τον αποχωριστεί. Οι δυο θεές απευθύνθηκαν τότε στον Δία για να τους λύσει τη διαφορά. Ο Απολλόδωρος ο Αθηναίος μας λέει "χώρισε ο κυρίαρχος του Ολύμπου το έτος σε τρία μέρη. Το ένα τρίτο θα ήταν στη διάθεση του Άδωνι, το δεύτερο θα το περνούσε με την Περσεφόνη, το τρίτο με την Αφροδίτη. Ο Άδωνις όμως χάρισε το δικό του μέρος στην Αφροδίτη". Καθώς ο Άδωνις ανατράφηκε από τις Νύμφες, ο ωραιότερος από όλους τους εφήβους, απόκτησε το πάθος του κυνηγιού. Μάταια η Αφροδίτη τον παρακαλούσε να το εγκαταλείψει. Κατά τη διάρκεια μιας κυνηγετικής εκδρομής μέσα στα δάση, βρέθηκε ο Άδωνις αντίκρυ σ' έναν τεράστιο αγριόχοιρο που μ' ένα χτύπημα τον λάβωσε θανάσιμα. Η Αφροδίτη είδε τη σκηνή από μακριά κι όρμησε σε βοήθεια του Άδωνι. Μα στη βιασύνη της ξέχασε να φορέσει τα σανδάλια της κι ένα αγκάθι τρύπησε το πόδι της κι έτρεξε αίμα από την πληγή κι από τότε τα τριαντάφυλλα έγιναν κόκκινα, ενώ άλλοτε ήταν μονάχα λευκά.
Στην αρχαιότητα έλεγαν πως, η Αφροδίτη τοποθέτησε το νεκρό σώμα του Άδωνι επάνω σε μαρούλια, γι' αυτό και πίστευαν ότι τα φυτά αυτά είχαν αφροδισιακές ιδιότητες. Κι από τα δάκρυα της θεάς για το νεκρό Άδωνι γεννήθηκε η ανεμώνη.
Ένας άλλος μύθος αποδίδει το θάνατο του Άδωνι στην άγρια ζήλεια του Άρεως, που σε αγριόχοιρο μεταμορφώθηκε για να σκοτώσει τον ευνοούμενο της θεάς.
Άλλος πάλι μύθος αποδίδει το φόνο του Άδωνι στον Απόλλωνα, που θέλησε να εκδικηθεί το γιο του Ερύμανθο, που τον τύφλωσε η Αφροδίτη, επειδή την είδε να λούζεται, βγαίνοντας από την αγκαλιά του Άδωνι.
Όπως ο Άρης, ο Απόλλωνας μεταμορφώθηκε σε αγριόχοιρο για να σκοτώσει τον Άδωνι.
Με το μύθο του Άδωνι, ο Απολλόδωρος ο Αθηναίος συνδέει τπ μύθο του Υακίνθου. "Η Κλειώ, κόρη της Μνημοσύνης και του Διός, είχε κατηγορήσει την Αφροδίτη για τον έρωτά της με τον Άδωνι. Η θεά για να την εκδικηθεί έκανε τον Πικρό να ερωτευθεί τον γιο του Μάγνητα. Κι από τον έρωτα αυτόν γεννήθηκε ο Υάκινθος".
Στην Ελλάδα ο Άδωνις ήταν αντικείμενο πραγματικής λατρείας και προς τιμή του τελούσαν τα Αδώνια, γιορτές όπου μετείχαν προπαντός γυναίκες. Ο Πλούταρχος διηγούνταν ότι, με την ευκαιρία αυτή, "οι Αθηναίες έκθεταν σε δημόσια θέα ομοιώματα νεκρών για την ταφή, χτυπούσαν τα στήθη και μοιρολογούσαν, όπως γίνονταν στις κηδείες". Τα Αδώνια ήταν γιορτή για την επέτειο του θανάτου του ωραίου έφηβου. Τελούνταν σε συνέχεια και γιορτή για την ανάστασή του. 
Ο Θεόκριτος στο δέκατο πέμπτο ειδύλιό του περιγράφει με αρκετές λεπτομέρειες τη γιορτή που είχε οργανώσει προς τιμή του Άδωνι, στην Αλεξάνδρεια, η Αρσινόη η σύζυγος του Πτολεμαίου του Φιλάδελφου, "εδώ, γύρω από τον Άδωνι, είναι μαζεμένοι, σε ασημένια κιβώτια οι ωραιότεροι καρποί από τους οπωρώνες και τους κήπους τους δροσερούς. Είναι ακόμα βάζα από αλάβαστρο, διακοσμημένα από χρυσάφι αστραφτερό, γεμάτα απ' της Συρίας τα αρώματα.. Όλα τα φαγητά, που οι ωραίες ετούτες νέες ετοιμάζουν, είναι από άνθος άλευρου λευκού, καθαρότατου σταριού, μέλι και ελιάς γλυκούς χυμούς. Έχουν συνεισφέρει στη γιορτή ο αέρας και η γη. Και λίκνο από πρασινάδα περίτεχνο υψωνόταν εκεί και πάνω του φτεροκοπούν ερωτιδείς, ωσάν μικρά αηδόνια, που σε δεντράκια επάνω δοκιμάζουν τα μικρά τους τα φτερά από κλαδί σε κλαδί.
Ω! πόσος έβενος, πόσο χρυσάφι! Κι αυτοί οι δυο αετοί απ' το πιο καθαρό φίλντισι, σηκώνοντας στις ανοιχτές φτερούγες τους το νεαρό του Δία τον οινοχόο! Κι αυτά τα πορφυρά χαλιά και από τον ύπνο πιο απαλά, θ' αναφωνούσε η Μίλητος, ακόμα και η Σάμος. 
Πάνω είναι μια κλίνη για την Αφροδίτη. Ο ωραίος Άδωνις είναι στην άλλη κλίνη, ο Άδωνις ο σύζυγος των δεκαοκτώ χρόνων. Μόλις ανθίζει στο χείλος του ένα χνούδι μαλακό και τα φιλιά του δεν αγκυλώνουν.\
- Αφροδίτη, αναγάλλιασε που έχεις τέτοιον άνδρα.
Όταν αύριο, την αυγή, θα είναι ακόμα ποτισμένη απ' τη δροσιά η γη, θα πάμε να τον μεταφέρουμε με πομπή όλες μαζί στο αφρισμένο τ' ακρογιάλι και με μαλλιά λυτά και πέπλους που ανεμίζουν θα ψάλλουμε ετούτης της γιορτής τον ύμνο. Ω! Άδωνι, ίλεως φανού και τώρα και παντοτινά. Αναγάλλιασαν οι καρδιές μας με τον ερχομό σου. Κάνε ν' αναγαλλιάσουν και πάλι όταν θα θελήσεις να ξαναρθείς".
Κατά την παράδοση, ποιητής των εορταστικών τραγουδιών και των ελεγειών για τον θάνατο του Άδωνι ήταν ο Κινύρας, ο πρώτος βασιλιάς της Κύπρου, που είχε εισάγει στο νησί την λατρεία της Αφροδίτης. Απ' τον Απόλλωνα, που ήταν ο Κινύρας ευνοούμενος του, πήρε το χάρισμα της μουσικής και του τραγουδιού. Έλεγαν πως είχε έρθει από τη Βύβλο, όπου από καιρό τελούσαν προς τιμή του Άδωνι γιορτές και πως είχε ιδρύσει ναό της Αφροδίτης στο εσωτερικό της χώρας. Σαν πρώτος ιερέας της θεάς στην Κύπρο έκανε το λειτούργημα αυτό στην οικογένειά του κληρονομικό. Για λόγους όμως που δεν ξέρουμε, οι τρεις θυγατέρες που είχε αποκτήσει από τη Μεθάρμη προκάλεσαν την οργή της Αφροδίτης εναντίον τους. Ένα είδος μανίας τις κατέλαβε κι εκδίδονταν στους ξένους που κατέπλεαν στην Κύπρο και καθώς έλεγαν πέθαναν στην Αίγυπτο.