Ο Δίας, λένε, έκανε να μπει στην ψυχή της Αφροδίτης γλυκιά επιθυμία για τον Αγχίση, που έβοσκε τότε στις κορυφές της Ίδης βόδια και που με θεούς έμοιαζε στην ομορφιά.
Ο ποιητής του "Ομηρικού Ύμνου" αφηγείται στη συνέχεια, πως στο αντίκρυσμα του Αγχίση βίαιος πόθος κυρίεψε την Αφροδίτη. Ύστερα αναφέρει τις προετοιμασίες της θεάς, που "πήγε στον αρωματισμένο της ναό της Κύπρου, που βρίσκεται στην Πάφο και χώθηκε βαθιά σ' αυτόν. Μόλις μπήκε έκλεισε τις λαμπρές πόρτες. Τότε οι Χάριτες την οδήγησαν στο λουτρό, την άλειψαν με λάδι σαν αυτό των αθανάτων, το πολύτιμο και θεϊκό. Έπειτα φορεί τα ωραία της φορέματα και στολίζεται με κοσμήματα χρυσά." Ύστερα φεύγει για την Ίδη "με τις πολλές της τις πηγές, αγριμιών λημέρι.. Περνώντας τα βουνά, κατευθύνεται στο μαντρί. Γύρω της λύκοι τριχωτοί, λιοντάρια τρομερά, αρκούδες και πάνθηρες λυγεροί αναπηδούν κουνώντας την ουρά τους. Τα βλέπει η θεά και χαίρεται η καρδιά της, σκορπίζει τον πόθο στην ψυχή τους κι όλα εκείνα τα ζώα ενώνονται την ίδια ώρα σε ζευγάρια μέσα στις σκιερές κοιλάδες".
Αυτόν τον πόθο, που κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει, όταν περνάει η θεά, αυτόν τον πόθο θέλει να τον εμπνεύσει τώρα η Αφροδίτη στον Αγχίση, που θαμπωμένος από την ομορφιά της τη ρωτάει μήπως είναι του Ολύμπου η θεά. Εκείνη, καθώς είναι ερωτευμένη το αρνείται, λέει ότι είναι κόρη του Οτρέα, βασιλιά της Φρυγίας και ότι, υπακούοντας σε εντολή του Ερμή, ήρθε στον Αγχίση, για να του προτείνει να γίνει νόμιμος σύζυγός της. Μα εκείνος που είναι ωραίος "ως οι θεοί", δε θέλει ν' αναβάλει ούτε στιγμή την ικανοποίηση του πόθου του που του έχει γεμίσει την ψυχή. "Κανένας θεός μήτε θνητός δεν θα με εμποδίσει να ενωθώ με έρωτα μαζί σου, αμέσως τώρα, χωρίς αναβολή, λέει και την πιάνει από το χέρι. Χαμογελάει η Αφροδίτη, γυρίζει το κεφάλι της, τα μάτια χαμηλώνει και αφήνεται να την παρασύρει στο καλοστρωμένο κρεβάτι, όπου πάντα ξαπλώνει ο βασιλιάς. Ήταν φτιαγμένο από μαλακά χαλιά κι επάνω με δέρματα στρωμένο από αρκούδες και λιοντάρια. Και όταν ανέβηκε η θεά επάνω στο κομψό κρεβάτι, ο Αγχίσης της έβγαλε τα κοσμήματα, τις πόρπες, τα βραχιόλια και τα περιδέραια, έλυσε έπειτα τη ζώνη της, την έγδυσε από το πολύτιμό της φόρεμα και το έβαλε πάνω σε θρόνο. Κι έτσι, με των θεών τη θέληση, μα και της μοίρας, ένας θνητός με μιαν αθάνατη εκοιμήθηκε και δίχως να το ξέρει.."
Όταν ο Αγχίσης ξύπνησε, είδε μπροστά του τη θεά, μ' όλα της τα κοσμήματα να είναι στολισμένη. Τρόμαξε τότε και ζήτησε την επιείκειά της, "γιατί θνητός που σμίγει με θέα αθάνατη, χάνει την ορμή της νιότης". Κι η Αφροδίτη τον καθησυχάζει λέγοντας, πως ασφαλώς τα γερατειά δεν θα τα διαφύγει, "τ' αμείλιχτα, τα καταστροφικά που στέκουν πάντα δίπλα στους ανθρώπους και τα μισούν και οι θεοί". Μα θα έχει για αντάλλαγμα από τη θεά ένα γιο, όμοιο με θεό΄, που θα αναθρέψουν οι Νύμφες του βουνού, εκείνες "με τα πλούσια στήθη".
Η εύνοια της Αφροδίτης προς τον Αγχίση, θα γίνει πηγή πικρίας για τη θεά, "εξαιτίας σου", του είπε, "σε μεγάλες ταπεινώσεις τώρα θα εκτεθώ στους Ολύμπιους μπροστά. Μέχρι σήμερα τα λόγια και τα σχέδιά μου τα φοβόνταν οι Ολύμπιοι, επειδή τον έναν μετά τον άλλον είχαν ενώσει όλους τους θεούς με θνητές. Κι η θέλησή μου όλους τους είχε υποτάξει. Μα από δω και εμπρός να μιλώ δε θα μπορώ, τα σφάλματά τους να θυμίζω, μια και το ίδιο σφάλμα τώρα έπραξα κι εγώ. Άφησα το πνεύμα μου να παρασυρθεί κι έχω τώρα μέσα στα σπλάχνα μου παιδί από θνητό".
Και συστήνει στον Αγχίση να μη φανερώσει σε κανέναν το πραγματικό όνομα της μητέρας του παιδιού, αλλά να λέει ότι το απόκτησε από κάποια ροδαλή Νύμφη του δασωμένου βουνού. "Αν μιλήσεις, αν από παράλογο εγωισμό το καυχηθείς πως με την ωραία Κυθέρεια έσμιξες ερωτικά, ο Δίας θα σε κεραυνοβολήσει ξαφνικά".