Ο ρόλος της Αφροδίτης στην Αργοναυτική εκστρατεία δεν είναι λιγότερο σπουδαίος από το ρόλο της στον Τρωικό πόλεμο. Χάρη σ' αυτήν, ο Ιάσονας, επωφελούμενος από το πάθος που άναψε γι' αυτόν στη Μήδεια, θέλοντας να μπορέσει να κλέψει το χρυσόμαλλο δέρας και να ξεφύγει όλους τους κινδύνους. Έτσι ο Πίνδαρος διηγείται πως η Αφροδίτη διευκόλυνε τα σχέδια του Ιάσονα να πραγματοποιηθούν. "Και να, η θεά που τα επιτήδεια βέλη της πληγώνουν τις καρδιές των ανθρώπων, η χαριτόβρυτη η Κυπρίς, κατεβαίνει από τον Όλυμπο. Πάνω στο άρμα της με τις αστραφτερές τις ρόδες φέρνει εκείνο το πουλί που πρώτο στους ανθρώπους αυτό μετέδωσε το πάθος του έρωτα του αγιάτρευτου. Και στο παιδί της Ηώς μαθαίνει με τι μάγια θα διώξει από το πνεύμα της Μήδειας το σεβασμό που οφείλει στη θέληση του πατέρα της και πως θα εμπνεύσει στη δαμασμένη της καρδιά την επιθυμία να δει τους κάμπους της Ελλάδος. Κι έτσι, πραγματικά, η πριγκίπισσα δεν άργησε να φανερώσει στο νεαρό ξένο τον τρόπο που νικητής θέλοντας θα έβγαινε από τις δοκιμασίες που του ετοίμαζε γι' αυτόν ο πατέρας της. Σωτήρια αλοιφή με λάδι και πολύτιμους χυμούς ετοίμασε, που το κορμί του Ιάσονα έκανε απρόσβλητο στον πόνο".
Η θεά του έρωτα έτρεψε το μένος της ενάντια στην Πασιφάη, σύζυγο του Μίνωα και θυγατέρα του Ηλίου. Ο Ήλιος ήταν αυτός που είχε ειδοποιήσει τον Ήφαιστο για όσα συνέβαιναν ανάμεσα στην Αφροδίτη και τον Άρη, έτσι ώστε ο Ήφαιστος να τους εκδικηθεί
γελοιοποιώντας τους μπροστά στα μάτια των Ολυμπίων. Επειδή η Αφροδίτη δεν μπορούσε να εκδικηθεί προσωπικά τον Ήλιο, στράφηκε στην αρχή κατά της θυγατέρας του και της ενέπνευσε έναν
τερατώδη έρωτα για έναν ταύρο. Και από αυτή την ένωση γεννήθηκε ο Μινώταυρος. Όταν ο Θησέας ήρθε να αγωνιστεί κατά αυτού του τέρατος, νίκησε χάρη στην κόρη της Πασιφάης, την Αριάδνη που στην καρδιά της η Αφροδίτη ενέπνευσε σφοδρό έρωτα για τον ωραίο νέο. Όπως η Μήδεια, έτσι και η Αριάδνη
πρόδωσε τα συμφέροντα του πατέρα της για χάρη του αγαπημένου της. Κι όπως εκείνη, δεν άργησε από τον άπιστο να εγκαταλειφθεί. Όμως η Αφροδίτη στο τέλος παρηγορεί το θύμα του Θησέα, προλέγοντας τον ερχομό του Διονύσου και, με την ευκαιρία του γάμου της με τον θεό, χρυσό στεφάνι της χαρίζει.
Η Φαίδρα, αδελφή της Αριάδνης υπήρξε κι αυτή θύμα του πάθους που της ενέπνευσε η θεά. Οργισμένη που ο Ιππόλυτος, ο γιος του Θησέα και μιας Αμαζόνας, δεν αισθανόταν γι' αυτή παρά περιφρόνηση, η Αφροδίτη πυρπόλησε την καρδιά της Φαίδρας, της δεύτερης συζύγου του Θησέα, με ένοχο έρωτα για τον Ιππόλυτο. Οι ποιητές, από τον Ευριπίδη μέχρι τον Ρακίνα, μιλούν για τη μάταιη προσπάθεια της Φαίδρας, "άπιστη και ανόσια παρά τη θέλησή της", να απαλλαγεί από το πάθος που την κατακαίει και που γι' αυτό η ίδια λέει, "Δεν είναι φλόγα αυτό μέσα στις φλέβες μου που καίει, είναι η Αφροδίτη ολόκληρη μέσα στο αίμα μου κρυμμένη, στο θύμα της εμέ προσκολλημένη". Ο θάνατος όμως του Ιππόλυτου βάζει τέλος στα βάσανα της Φαίδρας. Με τη θέλησή της απαρνιέται τη ζωή, καθώς το λέει, "Αφού η Αφροδίτη επιμένει, πεθαίνω τελευταία κι εγώ περισσότερο πικραμένη".
|
ΑΛΛΑ
ΘΥΜΑΤΑ
ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ |
Μερικοί συγγραφείς την
τρέλα που κατέβαλε τις κόρες του Προίτου στην Αφροδίτη την αποδίδουν, χωρίς να κατονομάζουν την αιτία που την προκάλεσε. "Η βασίλισσα της Κύπρου αναίσχυντες τις έκανε". "Η μεγάλη αναισχυντία τους τις έκανε το άνθος της νιότης τους να χάσουν", μας λένε οι συγγραφείς. Κάποιος άλλος μας λέει, "Η Αφροδίτη σκόρπισε πάνω στο κεφάλι τους λέπρα φοβερή, το δέρμα γέμισε πληγές και έπεσαν τα μαλλιά τους, αφήνοντας γυμνά τα άλλοτε ωραία τους κεφάλια".
Η Αφροδίτη έχει μια θέση επίσης στο μύθο του Αιγέα, που απέδιδε τη στειρότητα των δυο πρώτων συζύγων του στην κακή της θέληση. Ο Αιγέας συμβουλεύτηκε το μαντείο των Δελφών, επειδή όμως δεν κατάλαβε το νόημα της απάντησής του, απευθύνθηκε στον Πιτθέα, το γιο
του Πέλοπα. Και μέθυσε τον Πέλοπα ο Πιτθέας κι ύστερα τον οδήγησε στην κλίνη της κόρης του, της Αίθρας, που την ίδια νύχτα τιμήθηκε από την εύνοια του
Ποσειδώνα. Θεωρείται πως ο Αιγέας εισήγαγε τη λατρεία της Αφροδίτης στην Αθήνα.
Η νεαρή Αταλάντη που έλαβε μέρος μαζί με τον Μελέαγρο στο κυνήγι του Καλυδώνιου κάπρου, απεχθανόταν το γάμο. Όσοι έρχονταν και την ζητούσαν σε γάμο τους υπέβαλε σε μια δοκιμασία που πάντοτε τελείωνε με τον θάνατο τους. Αυτή η δοκιμασία ήταν αγώνας δρόμου. Η παρθένα αυτή η τόσο γρήγορη όριζε στους νέους να ξεκινήσουν πρώτοι κι εκείνη ύστερα ορμούσε, τους έφτανε με τη γρηγοράδα της και τέλος τους σκότωνε. Παρόλο που το πράγμα ήταν γνωστό, ο Μελάνιππος δεν δίστασε να δεχτεί τον αγώνα, ύστερα από υπόδειξη της Αφροδίτης που, σύμφωνα με το μύθο, του είχε δώσει πολλά μήλα από τον κήπο των Εσπερίδων. Όταν έβλεπε ο Μελάνιππος κατά την διεξαγωγή του αγώνα δρόμου, πως η Αταλάντη τον πλησίαζε, άφηνε να πέσει ένα μήλο, ώστε η νέα να σταματήσει να το πάρει. Και χάρη σε αυτό το στρατήγημα, διέτρεξε ο Μελάνιππος όλη την απόσταση χωρίς να τον φτάσει η Αταλάντη. Κι έτσι, έγινε ο γάμος τους. Ο μύθος προσθέτει πως οι νεαροί σύζυγοι, "μια μέρα που κυνηγούσαν, μπήκαν σε κάποια περιοχή αφιερωμένη στον Δία κι εκεί
παραδόθηκαν στης αγάπης τις χαρές. Ο Δίας τότε οργίστηκε και σε λιοντάρια τους μεταμορφώνει".
