Κατά ένα μύθο η Λητώ, η μητέρα του Απόλλωνα είχε έρθει από τη χώρα των Υπερβορείων. Η μυθική αυτή περιοχή, ένα είδος παραδείσου, τοποθετούνταν από τη φαντασία των Ελλήνων «σε μέρος που κανένας εξερευνητής δε θα μπορούσε να την ανακαλύψει, δηλαδή πέρα από τα Ριπαία βουνά, που μετακινούνταν και απομακρύνονταν όσο οι γεωγραφικές έρευνες προόδευαν και τα πλησίαζαν».

Σ΄αυτή τη χώρα επικρατούσε αιώνια άνοιξη, απ’ αυτή προερχόταν τα ορτύκια  και οι κύκνοι. Και σύμφωνα μάλιστα μ’ ένα μύθο, οι Υπερβόρειοι, αμέσως μετά τη γέννηση του Απόλλωνα, στείλανε δυο νεαρές κοπέλες, την Υπερόχη και τη Λαοδίκη, να φέρουν στους θεούς τους πρώτους καρπούς της σοδειάς τους, τυλιγμένα σε άχυρα σταριού.

Σ’ αυτή τη χώρα πήγαινε κάθε χρόνο ο Απόλλωνας κι έμενε εκεί μήνες πολλούς. Πήγαινε, όταν άρχιζε ο χειμώνας και με την ευκαιρία της αποδημίας του έψελναν  ύμνους για το ταξίδι του. Και με την ευκαιρία της επιστροφής του, το καλοκαίρι έψελναν χαρούμενους εορταστικούς παιάνες, για την επάνοδο του ευεργέτη θεού. Κι όπως πιστευόταν, η επάνοδος αυτή γινόταν πάνω σε άρμα που το έσερναν κύκνοι και γρύπες. Μα μερικοί αγγειογράφοι παράσταιναν τον θεό, καθισμένο πάνω σε κύκνο ή γρύπα να παίζει την λύρα.

Ο Απόλλωνας πήρε μέρος στη Γιγαντομαχία και νίκησε τον Εφιάλτη και τον Πορφυρίωνα. Η λατρεία του άλλωστε συνδεόταν στενότατα με τη λατρεία της αδελφής του της Άρτεμης. Μαζί κι οι δυο εκδικηθήκαν σκληρά τον Τιτυό και τη Νιόβη, που είχαν προσβάλει την τιμή της, η δεύτερη που καυχήθηκε για τη γονιμότητά της. Εξάλλου, αναφέραμε ήδη, ότι, πλην της Ήρας, όλες οι θεές είχαν παραστεί στη γέννησή του Απόλλωνα και της Άρτεμης. Ο Απόλλωνας ανταμωμένος με τον Ποσειδώνα βρίσκεται στην δούλεψη του Λαομέδοντα.

Ένας άλλος εξώγαμος γιος του Διός, ο Ερμής φαίνεται ότι θέλησε αμέσως μετά τη γέννηση του Απόλλωνα να τον ανταγωνιστεί κι έκλεψε τα βόδια του. Οι δυο θεοί κατέληξαν σε φιλική συμφωνία και ο Ερμής έδωσε στον Απόλλωνα τη λύρα, που έμελλε να γίνει το κυριότερο όργανό του.

Επίσης ο Απόλλωνας με την ιδιότητά του ως θεός της μουσικής, είχε αποκτήσει σχέσεις και  με θεότητες δευτερεύουσαν τάξεως, όπως οι Μούσες και οι Χάριτες. Στους Δελφούς, το σημαντικότερο κέντρο της λατρείας του, τιμούσαν μαζί του και τον Διόνυσο, που ο τάφος του, υπήρχε μια φήμη ότι βρισκόταν μέσα στον ναό του Απόλλωνα.

Ορισμένοι μύθοι μας μαθαίνουν πολλά για τις σχέσεις, άλλοτε φιλικές και άλλοτε εχθρικές, του Απόλλωνα με τον Ηρακλή. Ο γνωστότερος μύθος είναι αυτός που αναφέρεται στον τρίποδα των Δελφών.

Ύστερα από το θάνατο του Ίφιτου, ο Ηρακλής, επειδή ήταν βαριά άρρωστος, πήγε στους Δελφούς για να συμβουλευτεί το μαντείο τι πρέπει να κάνει για να θεραπευτεί. Η Πυθία, όμως, Ξειόκλεια, αρνήθηκε να καθήσει στον προφητικό τρίποδα, επειδή ο Ηρακλής είχε μιανθεί από άδικο φόνο. Και τότε ο γιος της Αλκμήνης οργίστηκε πολύ και άρπαξε τον τρίποδα κι έφυγε, για να ιδρύσει δικό του μαντείο. Μερικοί μάλιστα συγγραφείς λένε πως έφτασε με τον τρίποδα ως την Αρκαδία ή ως το Γύθειο. Είναι αξιοπαρατήρητο ότι οι κάτοικοι της Αρκαδίας ακόμα και στις μ.α.χ.χ αιώνες απέδιδαν τις πλημμύρες που έγιναν σε εκδίκηση του Απόλλωνα (προφανώς ένεκα του επεισοδίου του τρίποδα). Τόση ήταν η πίστη των Ελλήνων στις παραδόσεις τους, ακόμα και την εποχής της βίαιης εκχριστιανίσεώς τους από τους  Βυζαντινούς.

Μόλις πληροφορήθηκε την αρπαγή του τρίποδα από τον Ηρακλή, ο Απόλλωνας τον κυνήγησε κι όταν τον συνάντησε, ήρθαν στα χέρια και με μανία πάλευαν, αλλά καθώς ήταν ισοδύναμοι κι ο αγώνας τους χωρίς διέξοδο, ο πατέρας και των δυο, ο Δίας, έριξε ανάμεσά τους δυο κεραυνούς και οι αντίπαλοι κατάλαβαν πως ήταν βούληση θεϊκή και ο Ηρακλής παράδωσε τον τρίποδα κι από την άλλη πλευρά η Πυθία δέχτηκε να δώσει στον Ηρακλή χρησμό. Κι από τότε θεός και ήρωας είχαν φιλικές σχέσεις. Και όταν ο Ηρακλής θεοποιήθηκε κι ανέβηκε στον Όλυμπο, μέσα στο άρμα, που το οδηγούσε η Αθηνά, ο Απόλλωνας τον συνόδευε παίζοντάς του τη λύρα.

Συνέχεια