Πολλοί θεοί, Τιτάνες και γίγαντες θα είχαν παντρευτεί ευχαρίστως την Αθηνά, αλλά αυτή αποποιήθηκε όλες τις προτάσεις. Σε μια περίπτωση, κατά τη διάρκεια  του Τρωικού Πολέμου, η Αθηνά δεν ήθελε να δανειστεί όπλα από τον Δία, που είχε κηρύξει εαυτόν ουδέτερο, και ζήτησε από τον Ήφαιστο να της κατασκευάσει μια σειρά δικά της. Ο Ήφαιστος αρνήθηκε να πληρωθεί, λέγοντας ντροπαλά ότι θα εκτελούσε την εργασία από αγάπη, και όταν, μην καταλαβαίνοντας το νόημα αυτών των λόγων, η Αθηνά μπήκε στο σιδηρουργείο για να παρακολουθήσει τον Ήφαιστο να σφυρηλατεί το πυρακτωμένο μέταλλο, εκείνος στράφηκε ξαφνικά και της ρίχτηκε για να τη βιάσει. Ο Ήφαιστος, που δεν συμπεριφέρεται συχνά  με τόσο χοντροκομμένο τρόπο, ήταν θύμα κακόβουλης φάρσας : ο Ποσειδών τον είχε μόλις πληροφορήσει ότι η Αθηνά κατευθυνόταν προς το σιδηρουργείο, με τη συναίνεση του Δία, γεμάτη ελπίδα και προσδοκία να δοκιμάσει εκεί το βίαιο έρωτα. Καθώς η Αθηνά τραβήχτηκε μακριά του, ο Ήφαιστος εκσπερμάτισε στο μηρό της, λίγο πιο πάνω από το γόνατο. Η Αθηνά σκούπισε το σπέρμα με μια τούφα μαλλί, που το πέταξε μακριά με αηδία, το μαλλί έπεσε στο έδαφος κοντά στην Αθηνά, και κατά τύχη γονιμοποίησε τη Μητέρα Γη, που βρισκόταν εκεί για επίσκεψη.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα παράδοση αναφέρει τη φιλονικία Αθηνάς και Ποσειδώνα για την κυριαρχία στην Αττική. Για αυτή τη διένεξη των δυο θεών έχουμε πολλές εκδοχές. Σύμφωνα με μια εκδοχή, ήρθε στην Αττική πρώτος ο Ποσειδώνας και με ένα χτύπημα της τρίαινάς του έκανε ν’ αναβλύσει πάνω στην Ακρόπολη μια πηγή αλμυρού νερού. Η Αθηνά ήλθε ύστερα και φύτεψε μια ελιά και διεκδίκησε την κυριαρχία του τόπου. Και η διένεξη τους εκδικάστηκε από το δικαστήριο των Ολυμπίων θεών, που έδωσαν στην Αθηνά τη νίκη.

Μια αφήγηση πάλι μας λέει ότι την εποχή του Κέκροπα μια ελιά φύτρωσε ξαφνικά σε ένα σημείο της Ακρόπολης και ανάβλυσε κοντά της μια πηγή. Ο Κέκροπας ζήτησε την γνώμη του μαντείου κι αυτό απάντησε πως η ελιά φανέρωνε την Αθηνά και η πηγή τον Ποσειδώνα κι έπρεπε οι κάτοικοι να διαλέξουν ποίας θεότητας το όνομα από τις δύο θέλουν να δώσουν στην πόλη τους. Κάλεσε λοιπόν ο Κέκροπας όλους τους κατοίκους, άντρες και γυναίκες, για να ψηφίσουν σχετικά. Όλοι οι άνδρες ψήφισαν τον Ποσειδώνα, οι γυναίκες ψήφισαν νικήτρια την Αθηνά, κι όπως οι γυναίκες ήταν περισσότερες, νικήτρια βγήκε η Αθηνά και μάλιστα με ένα ψήφο διαφορά. Μα οργίστηκε ο Ποσειδώνας και πλημμύρισε τη χώρα και για να τον εξευμενίσουν στράφηκαν οι άνδρες κατά των ένοχων γυναικών και περιορίσανε τα δικαιώματά τους και τους πήραν το δικαίωμά τους να ψηφίζουν στις συνελεύσεις και τους απαγόρευσαν να δίνουν τ’ όνομά τους στα παιδιά τους και να ονομάζονται Αθηναίες στο εξής.

Ο κοινότερος τύπος του μύθου της φιλονικίας των δυο θεών είναι εκείνος που κατ’ αυτόν οι θεοί είχαν υποσχεθεί την κυριαρχία της Αθήνας σε όποιο θεό από τους δυο θα πρόσφερε στους ανθρώπους το πιο χρήσιμο δώρο. Με ένα χτύπημα της τρίαινας ο Ποσειδώνας έκανε ν’ αναπηδήσει ένα άλογο από το χώμα, μ’ ένα χτύπημα του δόρατος έκανε η Αθηνά να φυτρώσει μια ελιά. Τότε οι θεοί έκριναν πως το δέντρο αυτό ήταν πιο χρήσιμο και πιο σημαντικό από το άλογο κι έτσι δώσανε τον τόπο στην Αθηνά.

Η ιερή αυτή ελιά, αν και κάηκε απ’ τους Πέρσες, μαζί με το ναό της Πολιάδας Αθηνάς, δεν εξαφανίστηκε, μα την επόμενη ακριβώς της πυρκαγιάς νέοι φάνηκαν βλαστοί. Κι έτσι έδειξε η Αθηνά στους Αθηναίους ότι δεν την εγκατέλειψε.

Όπως βλέπουμε στην «Ιλιάδα», η Αθηνά επεμβαίνει στις μάχες και φτάνει η προστασία της για τους ευνοούμενούς της ήρωες ως το σημείο να τους κάνει νικητές, ακόμα και των θεών που βοηθούν το αντίπαλο στρατόπεδο. Τέτοια ήταν η περίπτωση του Διομήδη. Του λέει η Αθηνά «Αν ένας από τους αθάνατους θελήσει ν’ αντιπαραταχθεί σε ‘σένα, μην πολεμήσεις ενάντιά του. Μα αν η Αφροδίτη παρουσιαστεί στη μάχη, χτύπα την με το χάλκινο δόρυ σου.» Ο Όμηρος εμφανίζει τον Διομήδη να ορμάει κατά της Αφροδίτης και να λαβώνει «με τον αιχμηρό χαλκό το λεπτό της χέρι κι η επιδερμίδα της κάτω από το θεϊκό τον πέπλο της, που είχαν υφάνει οι Χάριτες, σχίστηκε και το αίμα της θεάς έτρεξε πάνω στην παλάμη της». Πληγωμένη η Αφροδίτη κατέφυγε στον Όλυμπο και παραπονέθηκε στον Δία για την προσβολή ενός θνητού. Μα ο Δίας χαμογέλασε και της είπε: «Μα αγαπημένο μου παιδί, του πολέμου οι δουλειές δεν είναι για σένα, άφησέ τες στον ορμητικό Άρη και στην Αθηνά κι εσύ κοίταζε τους έρωτες και τους γάμους μοναχά».  

Η Αθηνά είχε δείξει πολλές φορές την εύνοιά της προς τον Ηρακλή. Ο Ηρακλής είχε καταφέρει να καταβάλλει τον Αλκυονέα χάρη στις συμβουλές της Αθηνάς. Τον βοήθησε να εξολοθρεύσει τις Στυμφαλίδες όρνιθες, τα τερατώδη πουλιά, που ζούσανε στης Στυμφαλίας το έλος, χαρίζοντάς του κύμβαλα, του Ηφαίστου έργο, που μ’ αυτά ο Ηρακλής έκανε τόσο θόρυβο που οι Στυμφαλίδες τρόμαξαν, και τότε μια-μια τις τόξεψε ο Ηρακλής και με τα βέλη τις εξαφάνισε.

Όταν κατάφερε ο Ηρακλής να πάρει τα μήλα του κήπου των Εσπερίδων, τα έδωσε στην Αθηνά για δώρο, μα η θεά κατά το μύθο, τα ξανάφερε στον κήπο, γιατί έλεγε πως δεν πρέπει να βρίσκονται σε άλλο μέρος.

Συνέχεια