Όλοι οι θεοί του Ολύμπου τον μισούν, ακόμα κι ο πατέρας του, ο Δίας που του λέει, "μου είσαι ο πιο μισητός απ' όλους τους κατοίκους του Ολύμπου, επειδή πάντα σ' αρέσουν οι καυγάδες, οι πόλεμοι, οι μάχες. Έτσι σκληρόκαρδος που είσαι, άλλον πατέρα εάν είχες, θα 'χες ξεπέσει εδώ και πολύν καιρό, στων κατοίκων του ουρανού την τελευταία σειρά".
Ο ποιητής του "Ομηρικού Ύμνου" του αφιερωμένου στον Άρη προσπάθησε να αντιδράσει ενάντια στη γενικά διαδεδομένη, κατά την αρχαιότητα, αντίληψη για το θεό του πολέμου και λέει, "Πανίσχυρε Άρη, θεέ με την περικεφαλαία τη χρυσή, με την ορμητική ψυχή και το δυνατό σου χέρι, των πόλεων σωτήρα και στήριγμα του Ολύμπου, της πολεμόχαρης της Νίκης συ πατέρα, της Θέμιδας συνεργάτη συ, και τιμωρέ των ανταρτών, των δίκαιων αρχηγέ και βασιλιά της αντρειάς, άκουσε, σύμμαχε των θνητών, κάνε ώστε να καταφέρω να διώξω απ' το μυαλό τη θλιβερή δειλία μου και να κυριαρχήσω με το πνεύμα μου τις παρορμήσεις της ψυχής μου τις απατηλές. Βοήθησέ με να συγκρατώ την πικρή οργή, που σε συγκρούσεις φοβερές με οδηγεί. Δώσε μου το θάρρος το αληθινό κι ευδόκησε να ζήσω κάτω απ' τους γλυκούς τους νόμους της ειρήνης, αφού απ' τους αγώνες ενάντια στους εχθρούς μου και τις βίαιες μοίρες μου γλιτώσω εγώ!"
Όλοι οι αρχαίοι συγγραφείς συμφωνούν και θεωρούν τον Άρη μοναδικό νόμιμο γιο του Διός και της ήρας. "Είσαι γιος μου, η γυναίκα μου σε γέννησε", μ' αυτή τη φράση απευθύνεται ο Δίας στην "Ιλιάδα", προς τον Άρη, με κάποια βέβαια πικρία, αφού σε μερικούς προηγούμενους στίχους τον κατηγορεί, "πως έχει το αγύριστο κεφάλι της μητέρας του".
Μονάχα ο Οβίδιος αναφέρει σχετικά με τη γέννηση του Άρη ένα διαφορετικό μύθο, προορισμένο να υπογραμμίσει ακριβώς την ασυμφωνία ανάμεσα στην Ήρα και τον Δία. Σύμφωνα λοιπόν με αυτόν τον μύθο, η Ήρα γέννησε τον Άρη δίχως τη συνεργασία του συζύγου της, με απλή επαφή ενός θαυμαστού λουλουδιού της πεδιάδας του Ώλενου. Η εκδοχή αυτή θυμίζει υο σχετικό με τη γέννηση των δυο άλλων παιδιών της Ήρας, η οποία γέννησε, κατά αυτόν τον μύθο τη μεν Ήβη με το που έφαγε άγρια μαρούλια και τον δε Ήφαιστο δίχως σαρκική επαφή.
Οι σχέσεις του Άρη με την Αθηνά είναι ξεκάθαρα εχθρικές, ενώ με τις άλλες θεότητες ελάχιστα φιλικές. Η θεά της σοφίας και της λογικής, θεά πολεμική μεν κι αυτή, αλλά όχι του άλογου και άγριου πολέμου, δεν μπορούσε παρά να είναι αντίπαλη του αιμοχαρή θεού, που η μανία του ήταν απεριόριστη. Και στον αγώνα αυτόν της Αθηνάς με τον Άρη, που τα κυριότερα επεισόδειά του πραγματοποιούνται κάτω απ' τα τείχη της Τροίας, νικήτρια αναδείχθηκε τελικά η Αθηνά.
Ο Άρης είχε υποσχεθεί στη μητέρα του Ήρα και στην Αθηνά να πάρει μέρος στον πόλεμο υπέρ των Ελλήνων. Παρά όμως την υπόσχεσή του, χάρισε τη βοήθειά του στους Τρώες. Πάλλοντας πελώριο δόρυ, παρουσιάζεται τότε μπροστά στον Έκτορα και πότε πίσω του. Οι Έλληνες που είχαν στερηθεί τη συμμετοχή του Αχιλλέα στον αγώνα, δεν μπορούν να αντισταθούν στην επίθεση. Η Ήρα βλέπει τα συμβαίνοντα, φωνάζει την Αθηνά κι ανεβαίνουν μαζί στον Όλυμπο. Εκεί η Ήρα ρωτά τον Δία, "Πανίσχυρε, θα θυμώσεις, αν διώξω τον Άρη από τη μάχη βαριά πληγωμένο;". Ο κυρίαρχος του Ολύμπου της απαντά, "Όχι, στείλε ενάντιά του την Αθηνά, αυτή ξέρει να τον σιγυρίζει καλά". Και τότε η Αθηνά, υποστηριγμένη από τον πατέρα της, ορμάει ακάθεκτη στο πεδίο μάχης. Πλευρίζει το Διομήδη και για να είναι αόρατη φοράει την περικεφαλαία του Άδη, την κυνήν. Κι αρχίζει η μάχη ανάμεσα στον Άρη και τον προστατευόμενο της Αθηνάς. "Ο Άρης, πρώτος, διψασμένος για αίμα, σκύβει μπροστά και ρίχνει πάνω από τα χαλινάρια και το ζυγό του άρματός του το χάλκινο του δόρυ. Όμως η Αθηνά το σπρώχνει με το δυνατό της χέρι και το στέλνει να χτυπήσει το κενό. Κι ο ρωμαλέος τότε Διομήδης ρίχνει το δικό του δόρυ και η Αθηνά το κατευθύνει στου Άρη τα πλευρά. Του τα πετυχαίνει και λαβώνει τον τρομερό θεό, που όταν ο Διομήδης τραβάει το δόρυ του, ο Άρης βγάζει μια τόσο δυνατή κραυγή, που κατατρόμαξε τους Τρώες και τους Έλληνες, γιατί ήταν σαν να φωνάζανε μεσ' στην ορμή της μάχης εννιά ή δέκα χιλιάδες πολεμιστές μαζί".
Ύστερα απ' αυτό ο Άρης εγκαταλείπει τη μάχη κι ανεβαίνει στον Όλυμπο και παραπονιέται κατά της Αθηνάς, μα του απαντάει ο Δίας αυστηρά, που ωστόσο δέχεται να θεραπευτεί ο Άρης από τον γιατρό των θεών, τον Παιώνα.
Όταν άρχισε η τελική μάχη που θα έκρινε την τύχη της Τροίας, χωρίστηκαν οι θεοί σε δυο στρατόπεδα. Η Ήρα, η Αθηνά, ο Ποσειδώνας, ο Ερμής και ο Ήφαιστος πήγανε με το μέρος των Ελλήνων. Ο Άρης "με την αστραφτερή περικεφαλαία", ο Απόλλων "με τα μακριά μαλλιά", "η περήφανη για τα βέλη της" Άρτεμη, η Λητώ, ο Ξάνθος και η Αφροδίτη πήγανε με το μέρος των Τρώων. "Κι άξαφνα", λέει ο Όμηρος, "συγκρούονται οι θεοί με κρότο τρομερό. Πρώτος ορμάει ο Άρης κατά της Αθηνάς με το δόρυ του στο χέρι απευθύνει στη θεά αυτά τα υβριστικά λόγια, Γιατί σκύλα αδιάντροπη, καυγάδες ανάμεσα στους θεούς προκαλείς; Άφθαστη η αναίδειά σου, η καρδιά σου γεμάτη εγωισμό. Ελπίζω ότι τώρα θα πληρώσεις για το κακό που μου έκανες. Και λέγοντας αυτά, την αιγίδα της θεάς χτυπά, όπλο που μήτε του Διός ο κεραυνός διαπερνά. Η Αθηνά οπισθοχωρεί, παίρνει από την πεδιάδα μια πελώρια πέτρα, που οι άνθρωποι την είχαν κάποτε στήσει για σύνορο εκεί και την εκσφενδονίζει εναντίων του Άρεως, που τιν χτυπάει στο λαιμό. Τα γόνατα του θεού λυγίζουν, πέφτει, σκεπάζει το κορμί του πλέθρα επτά, γεμίζουν χώματα τα μαλλιά. Τότε η Αφροδίτη σπεύδει σε βοήθεια του Άρη, που βογγάει και να συνέλθει δεν μπορεί. Τον παίρνει από το χέρι και θέλει να τον οδηγήσει έξω από τη μάχη. Αλλά με υπόδειξη της Ήρας, η Αθηνά αφήνει το χέρι της να πέσει πάνω στο στήθος της Αφροδίτης και τα γόνατα της θεάς λυγίζουν. Τώρα κείτονται κι οι δυο, η Αφροδίτη και ο Άρης κάτω στα γόνιμα χωράφια ξαπλωμένοι".
Και πάλι συναντούμε την Αθηνά και τον Άρη. Ο θεός αυτός υποχωρεί μπροστά στην επιμονή της Αθηνάς και δεν πραγματοποιεί τα σχέδια εκδίκησης για το θάνατο του γιου του Ασκάλαφου. Είχε ήδη δώσει ο Άρης στον Φόβο και τον Δείμο να ζεύξουν τ' άλογά του και θα είχε κάνει μεγάλο κακό στρέφοντας την οργή του Διός ενάντια σ' όλους ανεξαιρέτως τους θεούς, αν η Αθηνά από φόβο για όλους τους θεούς του Ολύμπου δεν είχε κατέβει από το θρόνο της και δεν είχε σταθεί στο
κατώφλι του θεϊκού ανακτόρου. Εκεί έβγαλε από το κεφάλι του Άρεως την περικεφαλαία του, από τους ώμους την ασπίδα του κι από τα χέρια του το πελώριο δόρυ και του 'δειξε τις τρομερές συνέπειες, που θα είχε η πραγματοποίηση των σχεδίων του. Και τελικά έπεισε τον άγριο Άρη ήσυχος να καθίσει στον θρόνο του και πάλι.
 |
Συνέχεια |
