 |
-ΟΙ
ΚΗΡΕΣ- |
 |
Στην ελληνική μυθολογία, δίπλα στον Άδη και τη σύζυγό του Περσεφόνη, παρουσιάζονται μερικές υποχθόνιες θεότητες, που δεν είναι πάντα εύκολο να ξεχωρίσουμε καθαρά τον ουσιαστικό του χαρακτήρα.
Μια τέτοια ιδιαίτερη περίπτωση είναι αυτή με τις Κήρες, που από πολλές απόψεις συγχέονται με τις Μοίρες.
Κατά τον Ησίοδο ήταν πνεύματα του θανάτου και της εκδίκησης. "Οι μαύρες Κήρες, τρίζοντας τα άσπρα δόντια τους, με μάτια τρομερά, ματωμένες, αχόρταγες, μάλωναν ποια θα πάρει αυτούς που έπεφταν. Όλες λαχταρούσαν να πιουν το μαύρο αίμα. Όταν κρατούσαν έναν πολεμιστή που είχε πέσει νεκρός ή τραυματίας, βύθιζαν τα μεγάλα νύχια τους στη σάρκα του και η ψυχή του πήγαινε στον Άδη και στον παγωμένο Τάρταρο. Αφού ρουφούσαν το αίμα του, πετούσαν το κουφάρι του πίσω τους και έτρεχαν, μέσα στο σάλαγο και τη σφαγή, να πέσουν πάνω σε καινούργια λεία".
Ο μανδύας τους ήταν κατακόκκινος από το αίμα των πολεμιστών, που έπεφταν στο πεδίο της μάχης. Χτυπούσαν παντού τον άνθρωπο, τόσο στο κρεβάτι του, όσο και πάνω στα κύματα της θάλασσας. Μερικές φορές τις ονόμαζαν σκύλες και κόρες του Άδη.
Κατ' αυτό ο τύπος αυτών των πνευμάτων του θανάτου πλησιάζει στον τύπο των Μοιρών. Κατά την αντίληψη ότι κάθε άνθρωπος που γεννιέται είχε την Κήρα του, που σ' όλη του την ζωή τον ακολουθούσε και τη στιγμή του θανάτου του προσδιόριζε. Έτσι ο Αχιλλέας είχε να διαλέξει ανάμεσα στις δυο αυτές θεότητες. Η μια θα του εξασφάλιζε μακρά αλλά άδοξη ζωή αν δεν έφευγε από τον τόπο γέννησής του. Η άλλη του πρόσφερε σύντομη αλλά ένδοξη ζωή αν πήγαινε να πολεμήσει κάτω από τα τείχη της Τροίας.
Οι Κήρες, που ο Απολλώνιος Ρόδιος τις ονομάζει "γρήγορες σκύλες του Άδη, που από τις ομίχλες όπου περιστρέφονται, ρίχνονται πάνω στους ζωντανούς", ήταν δαίμονες που τις φοβόνταν όλοι κι ήταν πάντοτε έτοιμες να ορμήσουν. Θνητός κανένας δεν μπορούσε απ' αυτές να γλιτώσει. Διέτρεχαν τα πεδία των μαχών μαζί με τους γύπες και σκόρπιζαν προς κάθε κατεύθυνση την καταστροφή.
Με τον καιρό, ο ρόλος των Κηρών απλώθηκε ως το σημείο να συγχέονται από μερικές απόψεις, με τις Μοίρες. Κάθε άνθρωπος είχε την Κήρα του, καθώς έλεγαν, που δεν
τον εγκατέλειπε από τη στιγμή της γέννησής του ως το θάνατό του και ήταν παρούσα σ' όλες του τις πράξεις. Στην "Ιλιάδα" ο Δίας βάζει στη ζυγαριά τις Κήρες των δυο στρατιών, των Τρώων και των Ελλήνων, "Τη σηκώνει, κρατώντας την από τη μέση. Η μοιραία μέρα των Αργείων φαίνεται αμέσως. Ο δίσκος τους κατεβαίνει και σταματάει στη γη, των Τρώων ανεβαίνει προς τον πλατύ ουρανό". Με τον ίδιο τρόπο ο Δίας ζύγισε τις Κήρες του Αχιλλέα και του Έκτορα, όταν ήταν να μονομαχήσουν, κατά τη σύγκρουση που κατέληξε στο θάνατο του Τρώα, "Η μοιραία μέρα του Έκτορα φάνηκε και ο ήρωας κατέβηκε στον Άδη".
