ΟΡΦΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ



ΟΡΦΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ
ΑΘΗΝΑΣ (θυμίαμα αρώματα) Παλλάς μουνογενής μεγάλου Διός έκγονε σεμνή δία μάκαιρα θεά πολεμόκλονε ομβριμόθυμε άρρητε ρητή μεγαλώνυμε αντροδίαιτε ή διέπεις όχθους υψαύχενας ακρωρείους ηδ' όρεα σκιόεντα νάπαισί τε σην φρένα τέρπεις οπλοχαρής οιστρούσα βροτών ψυχάς μανίαισι γυμνάζουσα κόρη φρικώδη θυμόν έχουσα Γοργοφόνη φυγόλεκτρε τεχνών μήτερ πολύολβε ορμάστειρα φίλοιστρε κακοίς αγαθοίς δε φρόνησις άρσην μεν και θήλυς έφυς πολεματόκε μήτι αιολόμορφε δράκαινα φιλένθεε αγλαότιμε Φλεγραίων ολέτειρα γιγάντων ιππελάτειρα Τριτογένεια λύτειρα κακών νικηφόρε δαίμον ήματα και νύκτας αιεί νεάταισιν εν ώραις κλυθί μου ευχομένου δος δ' ειρήνην πολύολβον και κόρον ηδ' υγίειαν επ' ευόλβοισιν εν ώραις γλαυκώφ' ευρεσίτεχνε πολυλλίστη βασίλεια
	Καθιστή Αθηνά με βωμό που καίει και ένα βόδι που στέκεται μπροστά σε ένα ιερό. Πιθανόν να αφορά την εορτή των Βουφωνίων

ΑΙΘΕΡΟΣ (θυμίαμα κρόκον) Ω Διός υψιμέλαθρον έχων κράτος αιέν ατειρές άστρων ηελίου τε σεληναίης τε μέρισμα πανδαμάτωρ πυρίπνου πάσι ζωοίσιν έναυσμα υψιφανής Αιθήρ κόσμου στοιχείον άριστον αγλαόν ώ βλάστημα σελασφόρον αστεροφεγγές κικλήσκων λίτομαί σε κεκραμένον εύδιον είναι

ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ (θυμίαμα μάνναν) Ελθέ μάκαρ Παιάν Τιτυοκτόνε Φοίβε Λυκορεύ Μεμφίτ' αγλαότιμε ιήιε ολβιοδώτα χρυσολύρη σπερμείε αρότριε Πύθιε Τιτάν Γρύνειε Σμινθεύ Πυθοκτόνε Δελφικέ μάντι άγριε φωσφόρε δαίμον εράσμιε κύδιμε κούρε μουσαγέτα χοροποιέ εκηβόλε τοξοβέλεμνε Βάκχιε και Διδυμεύ εκάεργε Λοξία αγνέ Δήλιε άναξ πανδερκές έχων φαεσίμβροτον όμμα χρυσοκόμα καθαράς φήμας χρησμούς τ' αναφαίνων κλυθί μου ευχομένου λαών ύπερ εύφρονι θυμώι τόνδε συ γαρ λεύσσεις τον απείριτον αιθέρα πάντα γαίαν τ' ολβιόμοιρον ύπερθέ τε και δι' αμολγού νυκτός εν ησυχίαισιν υπ' αστεροόμματον όρφνην ρίζας νέρθε δέδορκας έχεις δε τε πείρατα κόσμου παντός σοι δ' αρχή τε τελευτή τ' εστί μέλουσα παντοθαλής συ δε πάντα πόλον κιθάρηι πολυκρέκτωι αρμόζεις οτέ μεν νεάτης επί τέρματα βαίνων άλλοτε δ' αυθ' υπάτην ποτέ Δώριον εις διάκοσμον πάντα πόλον κιρνάς κρίνεις βιοθρέμμονα φύλα αρμονίηι κεράσας παγκόσμιον ανδράσι μοίραν μίξας χειμώνος θέρεος τ' ίσον αμφοτέροισιν εις υπάτας χειμώνα θέρος νεάταις διακρίνας Δώριον εις έαρος πολυηράτου ώριον άνθος ένθεν επωνυμίην σε βροτοί κλήιζουσιν άνακτα Πάνα θεόν δικέρωτ' ανέμων συρίγμαθ' ιέντα ούνεκα παντός έχεις κόσμου σφραγίδα τυπώσιν κλύθι μάκαρ σώζων μύστας ικετηρίδι φωνήι
	Ο Υπερβόρειος Απόλλων πάνω σε γρύπα επιστρέφει στους Έλληνες (αγγειογραφία)

ΑΡΕΟΣ (θυμίαμα λίβανον) Αρρηκτ' ομβριμόθυμε μεγασθενές άλκιμε δαίμον οπλοχαρής αδάμαστε βροτοκτόνε τειχεσιπλήτα Αρες άναξ οπλόδουπε φόνοις πεπαλαγμένος αιεί αίματι ανδροφόνωι χαίρων πολεμόκλονε φρικτέ ος ποθέεις ξίφεσιν τε και έγχεσι δήριν άμουσον στήσον έριν λυσσώσαν άνες πόνον αλγεσίθυμον εις δε πόθον νεύσον Κύπριδος κώμους τε Λυαίου αλλάξας αλκήν όπλων εις έργα τα Δηούς ειρήνην ποθέων κουροτρόφων ολβιοδώτιν		Νεανικός τύπος του Άρεως, που παριστάνεται σε νόμισμα των Μαρμεντίνων.

ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ (θυμίαμα μάνναν) Κλύθι μου ώ βασίλεια Διός πολυώνυμε κούρη Τιτανίς βρομία μεγαλώνυμε τοξότι σεμνή πασιφαής δαιδούχε θεά Δίκτυννα λοχεία ωδίνων επαρωγέ και ωδίνων αμύητε λυσίζωνε φίλοιστρε κυνηγέτι λυσιμέριμνε εύδρομε ιοχέαιρα φιλαγρότι νυκτερόφοιτε κληισία ευάντητε λυτηρία αρσενόμορφε Ορθία ωκυλόχεια βροτών κουροτρόφε δαίμον αμβροτέρα χθονία θηροκτόνε ολβιόμοιρε ή κατέχεις ορέων δρυμούς ελαφηβόλε σεμνή πότνια παμβασίλεια καλόν θάλος αιέν εούσα δρυμονία σκυλακίτι Κυδωνιάς αιολόμορφε ελθέ θεά σώτειρα φίλη μύστηισιν άπασιν ευάντητος άγουσα καλούς καρπούς από γαίης ειρήνην τ' ερατήν καλλιπλόκαμον θ' υγίειαν πέμποις δ' εις ορέων κεφαλάς νούσους τε και άλγη
	Εφεσία Άρτεμις, σεληνιακή θεότητα, η οποία διακρίνεται από ουσιώδη χαρακτηριστικά. Δεν είναι πλέον παρθένος, είναι μητέρα, ή μάλλον τροφός, της οποίας το στήθος καλύπτεται από άπειρους μαστούς.

ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ (θυμίαμα μάνναν) Ιητήρ πάντων Ασκληπιέ δέσποτα Παιάν θέλγων ανθρώπων πολυαλγέα πήματα νούσων ηπιόδωρε κραταιέ μόλοις κατάγων υγίειαν και παύων νούσους χαλεπάς κήρας θανάτοιο αυξιθαλής επίκουρ' απαλεξίκακε ολβιόμοιρε Φοίβου Απόλλωνος κρατερόν θάλος αγλαότιμον εχθρέ νόσων Υγίειαν έχων σύλλεκτρον αμεμφή ελθέ μάκαρ σωτήρ βιοτής τέλος εσθλόν οπάζων


ΑΦΡΟΔΙΤΗΝ Ουρανία πολύυμνε φιλομμειδής Αφροδίτη ποντογενής γενέτειρα θεά φιλοπάννυχε σεμνή νυκτερία ζεύκτειρα δολοπλόκε μήτερ Ανάγκης πάντα γαρ εκ σέθεν εστίν υπεζεύξω δε κόσμον και κρατέεις τρισσών μοιρών γεννάις δε τα πάντα όσσα τ' εν ουρανώι εστι και εν γαίηι πολυκάρπωι εν πόντου τε βυθώι σεμνή Βάκχοιο πάρεδρε τερπομένη θαλίαισι γαμοστόλε μήτερ Ερώτων Πειθοί λεκτροχαρής κρυφία χαριδώτι φαινομένη αφανής ερατοπλόκαμε ευπατέρεια νυμφιδία σύνδαιτι θεών σκηπτούχε λύκαινα γεννοδότειρα φίλανδρε ποθεινοτάτη βιοδώτι η ζεύξασα βροτούς αχαλινώτοισιν ανάγκαις και θηρών πολύ φύλον ερωτομανών υπό φίλτρων έρχεο Κυπρογενές θείον γένος είτε εν Ολύμπωι εσσί θεά βασίλεια καλώι γήθουσα προσώπωι είτε και ευλιβάνου Συρίης έδος αμφιπολεύεις είτε συ γε εν πεδίουσι συν άρμασι χρυσεοτεύκτοις Αιγύπτου κατέχεις ιερής γονιμώδεα λουτρά ή και κυκνείουσιν όχοις επί πόντιον οίδμα ερχομένη χαίρεις κητών κυκλίαισι χορείαις ή νύμφαις τέρπηι κυανώπισιν εν χθονί δίηι θίνας επ' αιγιαλοίς ψαμμώδεσιν άλματι κούφωι είτε εν Κύπρωι άνασσα τροφώι σέο ένθα καλαί σε παρθένοι άδμηται νύμφαι τ' ανά πάντ' ενιαυτόν υμνούσιν σε μάκαιρα και άμβροτον αγνόν Αδωνιν ελθέ μάκαιρα θεά μαλ' επήρατον είδος έχουσα ψυχήι γαρ σε καλώ σεμνήι αγίοισι λόγοισιν
	Η Ουρανία Αφροδίτη με το λαγό κάτω από το θρόνο της: G. Zoega, Li Bassirilievi Antichi de Roma (Roma 1808) II, Tav. cxii, Farnell, Cults 2, Pl. xlid

Επιστροφή στα περιεχόμενα	Μετάβαση στην επόμενη σελίδα